Geetgurjari's Blog

Just another WordPress.com site

માઈક છે કાગડાઓ પાસે

એકાદી કોયલ જો ટહુંકે તો સૌને ગમે, અહી માઈક છે કાગડાઓ પાસે,

કલરવની વાત હવે પડતી મુકો ને, એ તો મંડ્યા છે એકી અવાજે.

આંખો જો હોય તો વાખી દેવાય પણ આ કાન કોઈ કેમ કરી વાસે?

 

એક એક  કાગડાનું નોંખું માઈક ને ક્રાઉ ક્રાઉ અથડાય બસ કાને,

વળી એક એક વાંદરાની નોંખી નિસરણી, “હું જંગલનો રાજા” એમ માને.”

વર્ષોથી ભૂત થઇ કરતાં ભવાડા, કામ હવે લીધું છે તાજીતમ લાશે……એકાદી કોયલ….

 

ભણવા ને ભસવાનો ભેદ ના જરાય અને રાખ્યું છે ગમ્મે એમ દીધે,

આમને  તો  માઈકનો  એવો નશો  ને  કે  દિવસરાત રાખે છે પીધે.

દુઃખે દાંત જો કઢાવી નાખીએ, આ કાન ક્યાં ભાગી ને જાશે?……એકાદી કોયલ….

 

શિખામણ દેવાની કોઈની ઔકાત ના, ના કોઈથી એ સમજાવ્યા સમજે,

અભડાવવું હોય ના જો આપણે, તો ભાઈ જરા છેટો જઈ એમનાથી રમજે.

ઘોંઘાટે લીધા છે કેટલાય પ્રાણ, દેશ બળશે રે એમની વાસે….એકાદી કોયલ……

ચલો જઈએ મચ્છીયા મારને.

કબરું મેં છુપાને દફતર, ચલો જઈએ મચ્છીયા મારને,
જન્નમ મેં જાય ભણતર-માસ્તર, ચલો જઈએ મચ્છીયા મારને.
વે માસ્તર કાં છોકરા દેખો, બોત ભણા થા, ગાંડા હોગીયા,
હાથું કરને રગડી પત્તર, ચલો જઈએ મચ્છીયા મારને.
ની ભણતે એ બી મરતે, ભણતે સાલે એ બી મરતે,
સાંજ કા સાલા નિકલે લાવન, ચલો જઈએ મચ્છીયા મારને.
ગમ્મે એતા ભણો તદે ભી, મીયાભઈ કુ નોકરીયા કૉ હે?
અપણે ઈંટા, રેટી ચણતર, ચલો જઈએ મચ્છીયા મારને.
આખે ગોમ કે ધક્કે ખઈએ, માસ્તરની કી સિંગા ફોલીએ,
તો ભી છુટા મારે ડસ્ટર, ચલો જઈએ મચ્છીયા મારને.
ભણભણને ચા કોદે કાઢે? ભણ ને કિસકા ભલા હુઆ હે?
ખાલી હાથું ગયા સિંકદર, ચલો જઈએ મચ્છીયા મારને.
ટિપ્પણ: (કબરું-કબર, મચ્છીયા-માછલાં, લાવન-શાક, તદે-ત્યારે)

છોકરાની આંખો છે સાંભળે ને છોકરીની છાતી છે બોલે

છોકરાની આંખો છે સાંભળે ને છોકરીની છાતી છે બોલે,
ટેરવાના વાદળાઓ સ્પર્શે ને મોઘમ આ ડુંગરાઓ ડોલે.
હોઠોની ગોફણમાં ભેરવીને છોકરીએ છુટું મુક્યું છે એક ગાન,
ઉડી ગયા સમજણના ચકલા, કોઈ ચરી ગ્યું છોકરાનું ભાન.
હૈયામાં મૂકીને બાટ પછી છોકરો તો આંખોના ત્રાજવાથી તોલે,
છોકરાની આંખો છે સાંભળે ને છોકરીની છાતી છે બોલે.
છોકરાએ આંખોથી, છોકરીએ છાતીથી સામસામું છોડેલું તીર,
છોકરીમાં ઉગેલી લાગણીથી, છોકરો તો ગાલીબ ને મીર.
છોકરો મરીજ અને છોકરી બેફામ,બેઠા છે ફૂલ જોને સોળે,
છોકરાની આંખો છે સાંભળે ને છોકરીની છાતી છે બોલે.
યુવા વસંત જ્યાં બેઠી ત્યાં છોકરીમાં ઉગ્યાં છે લીલાછમ ઝાડ
કબજેદાર માલકણે કબજો સંભાળીને કબજાની કીધી છે વાડ,
બોરિયા-બટન કેરી વાલોરને છોકરો મસ્તીથી મસ્ત થઇ ફોલે,
છોકરાની આંખો છે સાંભળે ને છોકરીની છાતી છે બોલે.

કે ઢોર હારા જંપી ના બેહ લગાર.

કે ઢોર હારા જંપી ના બેહ લગાર,

બાજરીના ખેતર મો પેહી ન કરવો’તો આપડે તો વ્હાલનો વઘાર,

                     કે ઢોર હારા જંપી ના બેહ લગાર.

સુની તે સેમ મો મળીયાના મેળનો લુંટવાનો લ્હાવો બપોરીયું,

હોમેના ફળિયાની મોંઘેરી મિલકતને પહેલવહેલી લુંટ્યાનો દાવો બપોરીયું.

       આવો તપેને બારેમાસ તો(૨) આલશું રે સૂરજને રોકડો પગાર,

                     કે ઢોર હારા જંપી ના બેહ લગાર.

બાજરીના ખેતર મો પેહી ન કરવો’તો આપડે તો વ્હાલનો વઘાર.

      

 

 

 

કોઈના ખેતર મો પેહી ન ઢોરો તો ઢોરો શી એમ કહી છુટા,

   મોણસની જાત થઇ પોમવાનું હું? જીના કોટે બંધાઈ જ્યાં શી ખૂંટા.

બાપાની આબરૂ ન મેલી ન દાવ ઉપર રમતા’તા બંને જુગાર.

 કે ઢોર હારા જંપી ના બેહ લગાર.

બાજરીના ખેતર મો પેહી ન કરવો’તો આપડે તો વ્હાલનો વઘાર.

 

  

ખાય ભલે ખાવું હોય એટલું પણ આતો છાપરે ચઢી ન શ બોલ,

બાજરીના ડુંડાએ જુવો ને વારતા અમારી આખા તે ગોમ વચ્ચે ખોલ.

ખેતર મો પેહી ન ખાય એનો વોંધો નઈ(૨)

પણ ખાય નઈ એટલો તુંય મારા મો કરતો બગાડ.

                      કે ઢોર હારા જંપી ના બેહ લગાર.

બાજરીના ખેતર મો પેહી ન કરવો’તો આપડે તો વ્હાલનો વઘાર.

ફોલ્લાનું કુણ?

ફાટેલી ચડ્ડીના
કોણા મઈથી ઝબૂકતો ગોંડનો કટકો
જોણ બરી જેલો બાજરીનો રોટલો ના હોય!
લેંટ હોઠ ન અડ
ઇના પેલા તો આડા હાથનો એક લહરકો
કલરની પેંશી ન જ્યમ રંગી કાઢ શ ગાલ પર ભાત
અન એ હુકાય એટલ જ્યોણ ધરતીકંપ થેલી ધરતી જેવી ભાત.
શેલ્લા હાત દહાડાથી
ખીલખીલ થતો ગોંડે થયેલો ખીલ
ફાટુંફાટું થઇ રયો શ,
ના ન ફાટ
ન ચ્યોક દખનું સુરસુરિયું થઇ જાય.
વેઠ્યાનું દખ નહિ
વેઠ્યા વગર તો દિયોર હેન્ડતું જ નહિ,
ખાધ્યા વગર ચાલ
પણ વેઠ્યા વગર દિયોર ચાલતું જ નહિ.
નોનપણ ન અમાર
તો બાપ માર્યા વેર શ
અન
ન્હાવું અમાર માટ ઝેર શ
દખ આલવું હોય એટલું આલજો પણ
અમોન ન્હાવાનું ના કે’તા.
ન્હઈએ પણ અમે નદીમો ન્હઈએ
પણ
નદીમો તો ભઈબંધ મુતર્યો તો ઊભો ઊભો
એટલ કઉ શું
ન્હાવાનું ના કે’તા
ચ્યમ કે અમે ન્હઈએ તો પેલા ગોંડે થયેલ ફોલ્લાનું કુણ?

એક છોકરીના હાથ પર બેઠું પતંગિયું

એક છોકરીના હાથ પર બેઠું પતંગિયુંને એનાથી થઇ ગઈ’તી ભૂલ,

પણ બેઠાની વેળાથી પતંગિયાના હૈયામાં ખીલ્યા’તા મઘમઘતા ફૂલ.

સમજુ ને શાણું પતંગિયું પણ આ તો સમજણમાં પડેલ જોને કાણું,

પડ્યો તો પગ એનો કેવા ચોઘડીયામાં કે હતું  ન જાણે કેવું કટાણું?

સમજણ તો ભાંગીને ભુક્કો ને શાણપણના ડબ્બાઓ ગુલ,

પણ બેઠાની વેળાથી પતંગિયાના હૈયામાં ખીલ્યા’તા મઘમઘતા ફૂલ.

ભીતર ખીલેલા પેલા ફૂલોની સોડમથી હૈયું થયું’તું બાગબાગ,

ભીતર ના માતી સોડમ તોય પતંગિયું શોધે છે ફરીથી બેસવાનો લાગ.

ઓણ ફેર છોકરીએ હોઠો પર બેસાડી કીધું કે ચાલ હવે ઝૂલ,

પણ બેઠાની વેળાથી પતંગિયાના હૈયામાં ખીલ્યા’તા મઘમઘતા ફૂલ.

રામ આવીને કહે

રામ આવીને કહે, સાંભળ મોરારી વાતને,
જે મજા છે છોડવામાં, તોડવામાં આવી ન્હતી.

આમ તો વસતો હ્યદયમાં સર્વના એ એકસમ,
ચીરતા છાતી પરંતું સર્વને ફાવી ન્હતી.

એક શબરી રોજ ફાડે પાન જો પંચાંગના,
બોર સાથે લાગણીને એ ચણી લાવી ન્હતી.

રામ પણ ક્યાંથી ભલા પ્હોચી વળે લો કહો,
ત્યાં હતી લાખો અહલ્યાં ઠેસ સૌને વાગી ન્હતી.

કૈકયીની ખોટ ના, પણ રામ ક્યાં આ લોકમાં?
છે વિચારે વન મહી કોઈ મારું ભાવી નથી.
(પ્રથમ શેરનો સંદર્ભ મોરારીબાપુએ તલગાજરડામાં બાંધેલ શસ્ત્રવિહીન(ધનુષ્ય છોડવા અને તોડવા સંદર્ભે) ભગવાન રામની મૂર્તિનો છે…ક્યાંક છંદ દોષ માફ….)

જો બકા

સાચવીને ચાલવાનું જો બકા,
મોજથી પણ મ્હાલવાનું હોં બકા!

જીવવાનું સાવ દુષ્કર હો ભલે,
આપવાની મોતને પણ ખો બકા.

આપણો તો છે ખજાનો જોમ નિજ,
સાવ નાની વાતમાં ના રો બકા.

હોય ખિસ્સા જો ગરમ જલસા કરો,
હાથ ખાલી હો, દિગંબર તો બકા.

ખાઈ લો છો બે તમાચા ગાલ પર,
પણ કસી ત્રીજા તમાચે દો બકા.

સાવ ખુલ્લું, સાવ ચોખ્ખું રાખવું,
દિલ ચહે જોવા ધરી દો લો બકા.

Lik

એ કાનમાં થૂંકે છે

એ કાનમાં થૂંકે છે.
ક્યાં કોઈને મૂકે છે?

સાધી સદા સ્વાર્થ જો,
શિયાળવું ભૂકે છે.

એ માથું કૂટે એનું,
જો પેટમાં દુઃખે છે.

કઈ રીતથી છે વ્હેચે?
કે આખરે ખૂટે છે.

એ દાન દે છે કાયમ,
પણ સામટું લુંટે છે.

છે ખાય ઊભા ખેતર,
બંધાય ક્યાં ખૂટે છે?

કોણે કહ્યું પાપોનો,
ભર્યો ઘડો ફૂટે છે?

રાંકડી રૈયત

એક રાજાએ
કાપી લીધા છે કાન
રૈયતના.
રૈયતના કાન
જાણે પીકદાની
રોજરોજ
નિત નવા પાન ખાઇ
મારે છે પીચકારી.
કાન છે ભરાઇ જાય…
ભરાઇ પડેલાં કાન બેરાં
અને રૈયત મૂંગી….
કાન છે ભરાઇ જાય
પણ
આ પીચકારીથી પેટ નથી ભરાતું….
ભરેલા કાન અને ભૂખ્યા પેટ વચ્ચે રાંકડી રૈયત ભરાઇ પડી છે.

Post Navigation

%d bloggers like this: